Trzy Anioły rozpięte na metalowej blasze, nagie, ze skrzydłami, okrwawione. Czerwień krwi spływa po ich nagich ciałach w pokorze ich anielskiego trwania.
I tylko bicie serca towarzyszy temu pokornemu milczeniu cierpienia. Anioł, istota nieziemska, a jednak spięta z naszym istnieniem, boski posłaniec między niebem a ziemią, okrwawiony naszym ludzkim złem, kłamstwem, okrucieństwem, zbrodnią, wojną , przekraczającymi anielską wyobraźnię czynami człowieka. Anioły krwawią. Anioły milczą. Anioły dotknięte przez człowieka.

OCZYSZCZENI

Anioł siedzi na krześle i płonie. W płomieniach znika jego postać, jego skrzydła, krzesło. To dzieje się w przestrzeni filmowej, na ekranie, za plecami anioła, który powolnym ruchem, w planie realnym obmywa swoje ciało wodą, powolnym ruchem zmywając z siebie krew. Za nim jego ciało znika pożerane przez ogień. Płonie w bólu swojego istnienia. Jedyna droga do oczyszczenia z krwi prowadzi przez własne cierpienie, przez piekło doświadczenia, przez zrozumienie, współodczuwanie życia, bólem znaczonego, przez tę ludzką chorobę, jaką jest śmierć. Anielski dramat zarażonego człowiekiem, anielski dramat zrozumienia, anielski dramat oczyszczenia daje wolność, uwalnia, pozwala mieć nadzieję na niewinność istnienia, chwilę czystości, piękna, radości, zanim na ciało anioła spadnie następna kropla krwi.

fot. Piotr Łyczkowski