_________________________________________________________________________________

"JEST CI W TYM DO TWARZY, NIE JEST CI W TYM DO TWARZY"

/IT SUITS YOU, IT DOESN'T SUIT YOU/

_________________________________________________________________________________

Realizowane przy pomocy finansowej Ministerstwa Kultury

Realizowane w Centrum Sztuki Współczesnej Łaźnia w Gdańsku

Kim jesteśmy?

W jakiej rzeczywistości żyjemy?

Jaki ona ma wpływ na nas?

Czym jest dla nas grupa?

Jakie jest nasze miejsce w grupie?

Jak w takiej rzeczywistości możemy siebie odnaleść?

Czy następuje zanikanie osobowości?

Zadając pytanie o tożsamość przystępuje do realizacji tego Projektu.

Projekt

"jest ci w tym do twarzy, nie jest ci w tym do twarzy"

/it suits you, it doesn't suit you/.

Jest przede wszystkim video realizacją i prezentacja jego może być rozwijana wielopłaszczyznowo,
w zależności od możliwości technicznych i potrzeb prezentacji.

Projekt obejmuje dwie grupy uczestników:

- młode osoby, stojące na progu wyboru, będące w okresie przejściowym między dzieciństwem a okresem dojrzewania lub między okresem dojrzewania a dorosłością.
Zaproszona osoba siedzi na krześle, kadr przypomina zdjęcie do legitymacji, odpowiadając na proste pytania, opowiada o sobie, o swoich pragnieniach, radościach, tęsknotach, rozczarowaniach.

- młode kobiety w ciąży, przyszłe młode matki, które podobnie jak pierwsza grupa siedząc odpowiadając na pytania, opowiedzą o swoich pragnieniach, ale tym razem dotyczących ich przyszłego dziecka.


Projekt nie jest wyłącznie dokumentalistyczną narracją, ale artystycznym ukazaniem indywidualnych cech młodych ludzi. Nie szukam gotowej odpowiedzi, ale zadaje pytania.

Cały projekt składa się z trzech elementów:


1. __video__

Wypowiedzi młodych ludzi, zestawione zostają ze światem przyszłych matek. Opowieści o przyszłości ich dzieci stają się pytaniami, na które odpowiadają młodzi ludzie.
Powstaje pytanie o upadku autorytetu.
Dla zachowania prywatności osób biorących udział w projekcie, następuje oddzielenie obrazu od dźwięku. Rozdzielenie konkretnej osoby od jej opowieści, to sięgnięcie do osobistej tożsamości widza.
Powstają dwa emocjonalne obrazy:

- Nieme Ciała - Upublicznione pragnienia życia.
- Kobieta - Dziecko - reprezentanci nowego wieku.


2. __dźwięk__

Do stworzenia przestrzeni akustycznej zaproszeni zostali artyści z Trójmiasta - Aleph, Zambari. Elektronicznie przetwarzając dźwięki otaczające nas, wygenerują warstwę muzyczną.

- Odpadki cywilizacji.

Osobiste wypowiedzi zakłócane ostrym spreparowanym dźwiękiem, niczym filmy przerywane reklamami, przenoszą widza w głębszy wymiar postrzegania.
Zwrócenie uwagi na istotne miejsce jednostki w społeczeństwie. Ukazanie mechanizmów sterujących naszym życiem, łatwość ulegania narzucanym nam formą przez media, przez grupy społeczne.


3. __obiekty / ekrany__

Wszystkie powstałe obiekty stanowić będą swoiste ekrany do prezentacji przygotowanego i spreparowanego materiału video i dźwięku.


Silikonowe odlewy twarzy zaproszonych młodych ludzi, małe ekrany telewizyjne.

- Sugestywna siła obrazu i dźwięku.

Krzesła, stół a na nim niedbale porozkładane silikonowe twarze i małe ekrany telewizyjne, jakby przed chwilą skończyło się przyjęcie i uczestnicy posnęli na stołach. Na tak spreparowanej przestrzeni wyświetlane sekwencje video wraz z dźwiękiem przywodzą na myśl stare filmy. Niczym rodzinne albumy zmuszają widza do sięgnięcia w głąb własnej pamięci.


Pokój - trzy ściany, podłoga, łóżko, stół, krzesło i szafa.

- Związek między miejscem a postrzeganiem.

Symboliczna przestrzeń pokoju przywołuje wspomnienia z dzieciństwa. Ten obraz przypomina bardziej plac zabaw dla dzieci, niż realny pokój. Te przywołane archetypy zostają poddane silnemu potencjałowi narracji video. Zwracają uwagę na treść prezentowanej pracy, a nie tylko na jej stronę formalną i estetyczną. Następuje dotarcie do zbiorowej podświadomości.


Wykonanie niewielkich kasetonów do podświetlania slajdów przygotowanych z materiału video.

- Intymna panorama ludzkiego życia.

Małe portrety, fotografie drukowane na folii, umieszczone w podświetlanych kasetonach z wbudowanym wewnątrz głośnikiem, są jak wizytówki wszystkich uczestników. Każdy kaseton wyposażony we własny włącznik i wyłącznik, ożywa na ścianie dzięki widzowi. To aktywny widz jest teraz kreatorem. To On tworzy film z wypowiedzi. On decyduje, ile i kto mówi. Czy jest to głos jednostki, czy całej grupy. Odkrywa, że świadoma obecność w świecie to zachowanie indywidualności w grupie.